Nikt nie rozumie perskich kotów
No One Knows About Persian Cats • reż. Bahman Ghobadi • Iran 2009 • 106’
MFF Cannes 2009 – Nagroda Specjalna Jury
Próbowałem 3 lata. Cierpiałem 3 lata. Wpadłem w depresję. Zachorowałem. Było mi niedobrze. Próbowałem dostać pozwolenie, ale rząd mi go nie dał. Spakowałem walizkę i chciałem wynieść się z Iranu. Wtedy pomyślałem, że mógłbym zrobić mały, podziemny film. Film, na nakręcenie którego niepotrzebne jest pozwolenie. Poszedłem do podziemnych studiów muzycznych. Odkryłem, że można tam zrobić film bez zezwolenia. Ten film wyciągnął mnie z depresji i wszystkich chorób, na które cierpiałem. To był dla mnie czas uzdrowienia. Zarówno film, jak i wszyscy muzycy, którzy w nim występują dali mi nadzieję i zwrócili mi moje życie, czułem się jak po terapii.
Bahman Ghobadi
Bahman Ghobadi (Czas pijanych koni, Półksiężyc) w swym najnowszym filmie pokazuje zupełnie nieznaną światu, podziemną scenę muzyczną Teheranu, undergroundowe środowisko rockowych i heavy metalowych zespołów, których istnienie w Iranie jest zakazane. Melodie zapożyczają z Zachodu, ale śpiewają swoje własne, upolitycznione teksty. Film przedstawia historię dwojga muzyków, Negar i Ashkana, którzy po wyjściu z więzienia próbują założyć rockowy zespół. Popełnili „zbrodnię” grania zachodniej muzyki w dogmatycznym, islamskim społeczeństwie (sytuacja Negar jest gorsza, gdyż kobietom nie wolno grać ani śpiewać jakiejkolwiek muzyki). Szukają również sposobu na zdobycie paszportów i wiz dla siebie i dla przyszłych członków zespołu, aby wyemigrować do kraju, gdzie istnieje wolność artystycznej ekspresji.
No One Knows About Persian Cats • reż. Bahman Ghobadi • Iran 2009 • 106’
MFF Cannes 2009 – Nagroda Specjalna Jury
Próbowałem 3 lata. Cierpiałem 3 lata. Wpadłem w depresję. Zachorowałem. Było mi niedobrze. Próbowałem dostać pozwolenie, ale rząd mi go nie dał. Spakowałem walizkę i chciałem wynieść się z Iranu. Wtedy pomyślałem, że mógłbym zrobić mały, podziemny film. Film, na nakręcenie którego niepotrzebne jest pozwolenie. Poszedłem do podziemnych studiów muzycznych. Odkryłem, że można tam zrobić film bez zezwolenia. Ten film wyciągnął mnie z depresji i wszystkich chorób, na które cierpiałem. To był dla mnie czas uzdrowienia. Zarówno film, jak i wszyscy muzycy, którzy w nim występują dali mi nadzieję i zwrócili mi moje życie, czułem się jak po terapii.
Bahman Ghobadi
Bahman Ghobadi (Czas pijanych koni, Półksiężyc) w swym najnowszym filmie pokazuje zupełnie nieznaną światu, podziemną scenę muzyczną Teheranu, undergroundowe środowisko rockowych i heavy metalowych zespołów, których istnienie w Iranie jest zakazane. Melodie zapożyczają z Zachodu, ale śpiewają swoje własne, upolitycznione teksty. Film przedstawia historię dwojga muzyków, Negar i Ashkana, którzy po wyjściu z więzienia próbują założyć rockowy zespół. Popełnili „zbrodnię” grania zachodniej muzyki w dogmatycznym, islamskim społeczeństwie (sytuacja Negar jest gorsza, gdyż kobietom nie wolno grać ani śpiewać jakiejkolwiek muzyki). Szukają również sposobu na zdobycie paszportów i wiz dla siebie i dla przyszłych członków zespołu, aby wyemigrować do kraju, gdzie istnieje wolność artystycznej ekspresji.

